مرزِ ورقه‌ها

ورقه‌ها به سه شکل به هم می‌رسند. در مرزِ دورشونده ورقه‌ها از هم دور می‌شوند: مواد مذاب بالا می‌آیند، فاصله را پر می‌کنند و پوسته‌ی تازه می‌سازند، مثلِ رشته‌کوه‌های میانِ اقیانوسی و دریای سرخ؛ در این مرزها آتشفشان و زمین‌لرزه‌های کوچک فراوان است. در مرزِ نزدیک‌شونده ورقه‌ها به هم فشار می‌آورند: ورقه‌ی اقیانوسی به زیرِ ورقه‌ی دیگر فرو می‌رود و گودالی عمیق، زمین‌لرزه‌های بزرگ و، چون سنگِ فرورونده داغ و ذوب می‌شود، رشته‌ای از آتشفشان‌ها می‌سازد. جایی که دو قاره به هم می‌رسند، هیچ‌کدام فرو نمی‌رود و پوسته چین می‌خورد و کوه‌های بلند می‌سازد. در مرزِ امتدادلغز ورقه‌ها از کنارِ هم می‌لغزند؛ نه پوسته‌ی تازه ساخته می‌شود و نه پوسته‌ای از بین می‌رود، اما زمین‌لرزه زیاد است. بیشترِ این مرزها در بسترِ اقیانوس‌هاست. پس زمین‌لرزه‌ها و آتشفشان‌ها بیشتر در کمربندهایی در امتدادِ لبه‌ی ورقه‌ها هستند. بزرگ‌ترینِ آن‌ها کمربندِ دورِ اقیانوس آرام است، جایی که ورقه‌ی اقیانوس آرام به زیرِ ورقه‌های اطرافش فرو می‌رود.