زمین‌ساختِ ورقه‌ای

بر پایه‌ی نظریه‌ی زمین‌ساختِ ورقه‌ای، سنگ‌کره، یعنی پوسته‌ی سخت و بیرونیِ زمین، به حدودِ ده‌دوازده ورقه‌ی بزرگ و تعدادِ زیادی ورقه‌ی کوچک شکسته است. این ورقه‌ها روی سست‌کره‌ی نرم و نیمه‌مذاب، سالی چند سانتی‌متر جابه‌جا می‌شوند؛ تقریباً هم‌اندازه‌ی رشدِ ناخن‌های شما. بزرگ‌ترین ورقه، ورقه‌ی اقیانوس آرام است. ورقه‌ای که زیرِ اقیانوس است ورقه‌ی اقیانوسی نام دارد و ورقه‌ای که قاره‌ای روی آن است ورقه‌ی قاره‌ای. ورقه‌ی اقیانوسی نازک‌تر و چگال‌تر است، پس جایی که این دو به هم می‌رسند، ورقه‌ی اقیانوسی به زیرِ ورقه‌ی قاره‌ای فرو می‌رود. نیرویی که ورقه‌ها را حرکت می‌دهد، جریان‌های همرفتیِ سست‌کره است: پایینِ سست‌کره داغ‌تر است، مواد آن‌جا چگالیِ کمتری دارند و آهسته بالا می‌آیند، زیرِ ورقه‌ها پخش می‌شوند، سرد می‌شوند و دوباره پایین می‌روند و ورقه‌ها را هم با خود می‌برند؛ مثلِ چیزهایی که روی دیگی آرام‌جوش شناورند.