سطحِ ایستابی

آبی که در زمین فرو می‌رود، وقتی به یک لایه‌ی نفوذناپذیر می‌رسد می‌ایستد و فضاهای بالای آن را از پایین به بالا پر می‌کند. پایین‌تر، همه‌ی فضاها پر از آب است: منطقه‌ی اشباع. بالای آن، فضاها کمی رطوبت و هوا دارند. سطحِ بالاییِ منطقه‌ی اشباع، سطحِ ایستابی است و چاه فقط وقتی آب می‌دهد که به زیرِ آن برسد. سطحِ ایستابی ممکن است کنارِ خزر چند متر و در دشت‌های خشکِ ایران بیش از ۱۵۰ متر پایین‌تر از سطحِ زمین باشد؛ در سال‌های پرباران بالا می‌آید و در خشک‌سالی پایین می‌رود. وقتی هر سال بیش از آنچه باران برمی‌گرداند آب بیرون بکشیم، سطحِ ایستابی پایین می‌رود، چاه‌های کم‌عمق خشک می‌شوند و زمین ممکن است فرو بنشیند.