قندِ خون

لوزالمعده با دو هورمون گلوکزِ خون را ثابت نگه می‌دارد. پس از غذا که قندِ خون بالا می‌رود، انسولین می‌ریزد که یاخته‌های کبد و ماهیچه را وادار می‌کند گلوکز را بگیرند؛ کبد آن را به شکلِ گلیکوژن ذخیره می‌کند. وقتی قندِ خون پایین می‌آید، مثلاً در گرسنگی، هورمونِ افزاینده (گلوکاگون) را می‌ریزد که کبد را وادار می‌کند گلیکوژن را دوباره به گلوکز بشکند. در بیماریِ قند، قندِ خون بیش از اندازه بالا می‌ماند: در قندِ جوانی، که بیشتر ارثی است و زود آغاز می‌شود، لوزالمعده انسولینِ کافی نمی‌سازد و بیمار باید انسولین تزریق کند؛ در قندِ بزرگسالی، که چاقی، کم‌تحرکی و خوردنِ زیادِ قند و چربی آن را بسیار محتمل‌تر می‌کند، یاخته‌ها به انسولین خوب پاسخ نمی‌دهند.