آذرخش

درونِ ابرهای طوفانیِ بلند، باد قطره‌ها و دانه‌های ریزِ یخ را به هم می‌کوبد و آن‌ها مثلِ بادکنک و پارچه‌ی پشمی الکترون جابه‌جا می‌کنند: بالای ابر مثبت و پایینش منفی می‌شود. بارِ منفیِ پایینِ ابر روی زمینِ زیرِ آن بارِ مثبت القا می‌کند. وقتی بار آن‌قدر زیاد شود که هوا دیگر نتواند جلویش را بگیرد، با جرقه‌ای عظیم میانِ دو ابر یا میانِ ابر و زمین می‌پرد: تخلیه‌ی الکتریکی. این جرقه هوا را در یک لحظه بسیار داغ می‌کند، هوا ناگهان باز می‌شود و صدای تُندَر را می‌شنویم؛ دیرتر از دیدنِ برق، چون صدا خیلی کندتر از نور است. برق‌گیر راهی فلزی و بی‌خطر برای رسیدنِ این بار به زمین می‌سازد.