سیب روی میز

درباره‌ی این ویدیو

کوفی یک سیب روی میزش دارد. قرمز است، گرد، شیرین و ترد، تقریباً هم‌وزن مشتش. یک هفته آن را همان‌جا می‌گذارد و حالا سیب قهوه‌ای و نرم و چروکیده است. اما هنوز همان سیب است - کسی آن را عوض نکرده. پس سیب چیزهایی را که داشت از دست داده و همان سیب مانده است. پس سیب چیست، اگر آن چیز قرمز و گرد و شیرینی نیست که بود؟

هر چیزی که بشود توصیفش کرد خصوصیت‌هایی دارد - رنگ، شکل، اندازه، وزن، مزه، بو. به چنین چیزی، آنچه یک چیز هست، ویژگی می‌گویند. یک ویژگی می‌تواند مال چیزهای زیادی باشد: سیب قرمز است، ماشین آتش‌نشانی و توت‌فرنگی هم. و یک چیز می‌تواند ویژگی‌ای را از دست بدهد و ویژگی دیگری بگیرد و باز همان چیز بماند. این واقعیت دوم به معما می‌رسد.

سیب را تصور کن و رنگش را بردار، بعد مزه و بویش، بعد شکل و اندازه‌اش، بعد وزنش. چه می‌ماند؟ فیلسوف‌ها دو جواب داده‌اند. چیزی باقی می‌ماند: همان چیزی که ویژگی‌ها را دارد. قرمزی خودش تنها در هوا شناور نیست؛ قرمزیِ سیب است، و چیزی باید همان بماند وقتی ویژگی‌ها عوض می‌شوند. جان لاک در ۱۶۹۰ آن را «چیزی که نمی‌دانست چیست» نامید. معمایش: هر چه درباره‌ی این چیز بگویی ویژگی دیگری است، پس چیزی است که هیچ‌کس هرگز نمی‌تواند توصیفش کند، ببیندش یا لمسش کند. یا هیچ چیز باقی نمی‌ماند: هر چیز همان ویژگی‌هایش است که کنار هم آمده‌اند. با دقت که نگاه می‌کنیم فقط ویژگی‌ها را پیدا می‌کنیم، و دیوید هیوم در ۱۷۳۹ نوشت ما تصوری از یک چیز جدا از ویژگی‌های کنار هم‌اش نداریم. معمایش: اگر سیب فقط ویژگی‌هایش باشد، عوض شدن ویژگی‌ها باید دسته‌ی دیگری بسازد - پس چطور همان سیب می‌ماند؟

هیچ‌کدام از دو جواب نبرده است؛ هر کدام چیزی را توضیح می‌دهد که برای دیگری سخت است. این ویدیو همراه درس «چیزها و ویژگی‌هایشان» در دوره‌ی متافیزیک، سطح ۱ در Knaph است.

متن گفتار

1. ۰:۰۰سیب کوفی قرمز است، گرد، شیرین و ترد.
2. ۰:۰۵یک هفته بعد قهوه‌ای و چروکیده است. باز همان سیب.
3. ۰:۱۱رنگ، مزه، شکل و وزنش را بردار. چیزی باقی می‌ماند؟
4. ۰:۱۷لاک گفت چیزی زیر ویژگی‌ها. هیوم گفت فقط دسته‌ای از آن‌ها.
5. ۰:۲۳آن چیز را کسی نمی‌تواند توصیف کند. اما دسته چطور همان می‌ماند؟
6. ۰:۲۹آیا یک چیز بیش از ویژگی‌هایش است؟