نوار فیلم

درباره‌ی این ویدیو

مادربزرگ مِی از روزی برایش می‌گوید که شصت سال پیش، در جاده‌ای خاکی کنار رودخانه، دوچرخه‌سواری یاد گرفت. مِی گوش می‌دهد و بعد می‌پرسد: «آن روز هنوز جایی هست؟ یا فقط رفته؟» مادربزرگ می‌خندد: تا حالا کسی این را از او نپرسیده بود. زمان چیست، و گذشته و آینده کجایند؟

حدود ۱٬۶۰۰ سال پیش آگوستین، اندیشمند اهل شمال آفریقا، نوشت: «پس زمان چیست؟ اگر کسی از من نپرسد، می‌دانم. اگر بخواهم برای کسی که می‌پرسد توضیحش بدهم، نمی‌دانم.» تمام روز زمان را به کار می‌بریم، اما گفتن این‌که چیست خیلی سخت است. آگوستین متوجه معمایی شد. گذشته رفته است: دیگر وجود ندارد. آینده هنوز نیامده. و اکنون فقط لحظه‌ی میان آن دوست، که تا بگویی «اکنون» تمام شده. پس اصلاً چقدر از زمان واقعی است؟

یک جواب: فقط اکنون واقعی است. گذشته واقعی بود و آینده خواهد بود، اما تنها چیزهایی که وجود دارند چیزهایی‌اند که اکنون وجود دارند؛ دوچرخه‌سواری رفته و صبحانه‌ی فردا هنوز چیزی نیست. این با حسِ زمان جور است: چیزها می‌آیند، می‌گذرند و می‌روند. معمایش: درست است که دایناسورها زمانی زندگی می‌کردند و مادربزرگ آن روز دوچرخه سوار شد - اما اگر گذشته وجود ندارد، چه چیزی این جمله‌ها را درست می‌کند؟

جواب دیگر: همه‌ی زمان‌ها واقعی‌اند. همه‌ی زمان مثل نوار فیلمِ بسیار درازی است که همه‌ی تصویرهایش آن‌جاست، اولی به اندازه‌ی آخری. «اکنون» فقط تصویری است که تو اتفاقاً در آن هستی، همان‌طور که «این‌جا» فقط جایی است که اتفاقاً در آنی: جاهای دیگر هم واقعی‌اند با این‌که تو آن‌جا نیستی، و زمان‌های دیگر هم. بعضی دانشمندان فکر می‌کنند فیزیک آلبرت اینشتین با این جواب بهتر جور است. معمایش: اگر همه‌ی زمان‌ها به یک اندازه واقعی‌اند، چرا زمان انگار می‌گذرد، و چرا گذشته را به یاد می‌آوریم و آینده را نه؟ این ویدیو همراه درس «آیا فقط اکنون واقعی است؟» در دوره‌ی متافیزیک، سطح ۱ در Knaph است.

متن گفتار

1. ۰:۰۰مادربزرگ شصت سال پیش دوچرخه‌سواری یاد گرفت. آن روز هنوز جایی هست؟
2. ۰:۰۵زمان چیست؟ آگوستین نوشت، اگر کسی نپرسد، می‌دانم.
3. ۰:۱۱شاید فقط اکنون واقعی است. پس چه چیزی گذشته را درست می‌کند؟
4. ۰:۱۷یا همه‌ی زمان‌ها واقعی‌اند، مثل تصویرهای یک نوار فیلم. اکنون مثل این‌جاست.
5. ۰:۲۳پس چرا زمان می‌گذرد؟ و چرا فقط گذشته را به یاد داریم؟
6. ۰:۲۹فقط اکنون واقعی است؟