فقط احساس می‌کنم اشتباه است

درباره‌ی این ویدیو

سام کیف پولی را که در اتوبوس پیدا کرده بود به راننده داد. فردای آن روز ماجرا را برای دوستش لئو تعریف می‌کند و لئو می‌گوید: «باید نگهش می‌داشتی. هر کی پیدا کرد، مال خودش.» سام فوراً احساس می‌کند لئو اشتباه می‌کند. اما وقتی لئو می‌پرسد چرا، سام اول فقط می‌تواند بگوید: «فقط احساس می‌کنم اشتباه است.» این کافی است؟

احساس در اخلاق بی‌فایده نیست. احساسی قوی که چیزی اشتباه است مثل زنگ خطر کار می‌کند: می‌گوید بایست و نگاه کن. اما زنگ خطر نمی‌تواند بگوید چرا به صدا درآمده، و گاهی بی‌دلیل زنگ می‌زند؛ آدم‌هایی احساس کرده‌اند بچه‌ی تازه‌وارد کلاس «عجیب» است، و آن احساس راهنمای درستی نبود. و وقتی دو نفر احساس متفاوتی دارند، احساس به‌تنهایی گیرشان می‌اندازد: «احساس می‌کنم اشتباه است.» «اما به نظر من که اشکالی ندارد.»

پس سام فکر می‌کند و دلیل می‌آورد، مثل یک استدلال و با نتیجه در آخر. کیف مال کسی است، و پیدا کردن چیزی آن را مال تو نمی‌کند. خانم اوکافور شاید فردا برای رفتن سر کار کارت اتوبوسش را لازم داشته باشد. اگر کیف تو گم شده بود، می‌خواستی پس بگیری. پس سام باید کیف را تحویل بدهد. به نظری درباره‌ی درست یا نادرست بودن کاری در یک موقعیت، داوری اخلاقی می‌گویند، و داوری با دلیل با احساس فرق دارد: دیگران می‌توانند در آن شریک شوند، بررسی‌اش کنند و دلیل‌هایش را با دلیل‌های دیگر بسنجند. وقتی سام می‌پرسد چرا پیدا کردن چیزی آن را مال تو می‌کند، لئو جوابی ندارد. «هر کی پیدا کرد، مال خودش» احساسی بود که لباس دلیل پوشیده بود. دلیل آوردن یعنی شاید بفهمی دلیل‌هایت ضعیف‌اند، و نکته همین است. این ویدیو همراه درس «دلیل، نه فقط احساس» در دوره‌ی اخلاق، سطح ۱ در Knaph است.

متن گفتار

1. ۰:۰۰لئو می‌گوید هر کی پیدا کرد، مال خودش. سام می‌گوید فقط احساس می‌کنم اشتباه است.
2. ۰:۰۵احساس زنگ خطر است. می‌گوید بایست و نگاه کن. نمی‌گوید چرا.
3. ۰:۱۱احساس می‌کنم اشتباه است. به نظر من اشکالی ندارد. احساس در برابر احساس، گیر می‌کند.
4. ۰:۱۷پس سام دلیل‌هایش را می‌چیند، و نتیجه را آخر.
5. ۰:۲۳دلیل را می‌شود شریک شد، بررسی کرد و سنجید. پشت آن جمله دلیلی نیست.
6. ۰:۲۹احساس فکر کردن را شروع می‌کند. دلیل تمامش می‌کند.