هر کس یک نفر

درباره‌ی این ویدیو

در جلسه‌ی انجمن شهر کنار رود، زنی با یک دفترچه بلند می‌شود و می‌گوید: «بیایید بشماریم. دویست بچه از پارک استفاده می‌کنند. چهل سالمند هم. هر کس به یک اندازه به حساب می‌آید. کدام انتخاب وضع بیشترین آدم‌ها را بهتر می‌کند، و چقدر؟» او از ایده‌ای استفاده می‌کند که حدود ۲۵۰ سال عمر دارد.

در ۱۷۷۶ جرمی بنتام، متفکر انگلیسی، نوشت آنچه مهم است «بیشترین شادی برای بیشترین شمار» است. به نظر او انتخاب درست انتخابی است که بیشترین خوبی - بیشترین شادی و کمترین رنج - را برای همه‌ی کسانی که به آن‌ها می‌رسد، روی هم، بیاورد. بعدها جان استوارت میل، فیلسوف، این ایده را در کتابی کوتاه به نام فایده‌گرایی (۱۸۶۳) مشهور کرد. دل این ایده این است که هر کس یک نفر به حساب می‌آید، و هیچ‌کس بیش از یک نفر: شادی شهردار با شادی یک بچه یکسان حساب می‌شود، و رنج یک غریبه با رنج بهترین دوستت.

این شیوه‌ی استدلال نقطه‌های قوت واقعی دارد، و برای همین خیلی‌ها بی‌آن‌که اسمش را بدانند از آن استفاده می‌کنند. به چیزی اهمیت می‌دهد که برای آدم‌ها مهم است: این‌که زندگی‌شان بهتر می‌شود یا بدتر. از یک جهت مهم منصفانه است: هیچ‌کس چون ثروتمند، قدرتمند یا دوست توست وزن بیشتری نمی‌گیرد. و وقتی آدم‌ها اختلاف دارند راهی پیش می‌گذارد: به نتیجه‌ها نگاه کن و جمعشان بزن.

اما جمع زدن شادی سخت است. یک تاب برای یک بچه چقدر خوبی است، در برابر یک نیمکت برای پیرزنی که زانوهایش درد می‌کند؟ خط‌کشی برای شادی نیست و آدم‌ها بهترین حدسشان را می‌زنند. و معمای عمیق‌تری در راه است: اگر بیشترین خوبی فقط با کار وحشتناکی در حق یک نفر به دست بیاید چه؟ این ویدیو همراه درس «بیشترین خوبی» در دوره‌ی اخلاق، سطح ۱ در Knaph است.

متن گفتار

1. ۰:۰۰دویست بچه از پارک استفاده می‌کنند. چهل سالمند. بیایید بشماریم.
2. ۰:۰۵جرمی بنتام، ۱۷۷۶. بیشترین شادی برای بیشترین شمار.
3. ۰:۱۱هر کس یک نفر حساب می‌شود. شهردار، یک بچه، یک غریبه.
4. ۰:۱۷به بهتر شدن زندگی‌ها اهمیت می‌دهد. کسی وزن بیشتری ندارد. راهی پیش می‌گذارد.
5. ۰:۲۳اما یک تاب در برابر یک نیمکت؟ خط‌کشی برای شادی نیست.
6. ۰:۲۹بیشترین خوبی برای همه، هر کس یک بار.