بیایید به رستورانِ جو

درباره‌ی این ویدیو

فرض کنید پژوهشگری از شما می‌خواهد نیم ساعت در مدرسه یا محلِ کارتان راه بروید و تابلوی بزرگی به گردن داشته باشید که رویش نوشته «بیایید به رستورانِ جو». این کار را می‌کنید؟ حالا حدس بزنید: اگر از ده نفرِ دیگر هم بخواهند، چند نفرشان همان جوابِ شما را می‌دهند؟ هر چه انتخاب کرده باشید، احتمالاً حدس زدید بیشترشان همان را انتخاب می‌کنند. این به نظر عقلِ سلیم است. مشکل این‌جاست که کسانی که جوابِ دیگر را داده‌اند هم همین‌قدر مطمئن‌اند.

در سالِ ۱۹۷۷ سه روان‌شناس، لی راس، دیوید گرین و پاملا هاوس، دقیقاً همین را از دانشجوهای یک دانشگاه در آمریکا خواستند. بعضی قبول کردند تابلو را به گردن بیندازند و بعضی قبول نکردند، و بعد هر کدام حدس زد دانشجوهای دیگر چه می‌کنند. کسانی که قبول کرده بودند حدس زدند حدودِ ۶ نفر از هر ۱۰ نفر هم قبول می‌کنند. کسانی که قبول نکرده بودند حدس زدند حدودِ ۲ نفر از هر ۳ نفر قبول نمی‌کنند. هر دو گروه خیال می‌کردند اکثریت با آن‌هاست، و هر دو نمی‌توانند درست بگویند. کسانی را هم که جورِ دیگری انتخاب کرده بودند کمی عجیب می‌دانستند.

این‌که فکر کنیم انتخاب‌ها، سلیقه‌ها و نظرهای خودمان از آنچه واقعاً هست رایج‌ترند، اثر اجماعِ کاذب نام دارد. سه چیز ما را به این سمت می‌برد: انتخابِ خودمان جوابِ بدیهی به نظر می‌رسد، بیشترِ وقتمان را با دوستانی می‌گذرانیم که سلیقه‌شان شبیهِ ماست، و نظرِ خودمان اولین چیزی است که به ذهنمان می‌رسد. این میان‌بر اغلب به اندازه‌ی کافی خوب کار می‌کند، چون دیگران از خیلی جهت‌ها شبیهِ ما هستند. وقتی به بیراهه می‌رود که برای دیگران برنامه بریزیم و فقط خودمان را راهنما بگیریم، مثلِ میزبانی که مهمانی را با آهنگ‌های محبوبِ خودش پر می‌کند.

عادتی که کمک می‌کند: بپرسید، فرض نکنید. پیش از آن‌که تصمیم بگیرید همه چه فکری می‌کنند، از چند نفر بپرسید و جواب‌ها را بشمارید. این ویدیوی کوتاه همین را در Knaph نشان می‌دهد.

متن گفتار

1. ۰:۰۰حاضری نیم ساعت با تابلوی بیایید به رستورانِ جو راه بروی؟ بله یا نه؟
2. ۰:۰۵حالا حدس بزن از ده نفرِ دیگر، چند نفر همین جواب را می‌دهند.
3. ۰:۱۱بله‌گوها فکر کردند بیشترِ مردم بله می‌گویند. نه‌گوها فکر کردند نه.
4. ۰:۱۷نظرِ خودمان اول به ذهن می‌رسد، و دوستانمان هم بیشتر موافق‌اند.
5. ۰:۲۳پس پیش از قضاوت درباره‌ی نظرِ همه، از چند نفر بپرس و بشمار.
6. ۰:۲۹نظرِ ما نظرِ همه به نظر می‌رسد. بپرس و بشمار.