همه‌چیز جز مدل

درباره‌ی این ویدیو

Claude در برنامه‌ی Claude روی گوشی جواب می‌دهد، و در Claude Code هم. برنامه‌ی گوشی نمی‌تواند فایل‌های پوشه‌ی پروژه‌تان را ویرایش کند؛ Claude Code می‌تواند. مدل یکی است، پس فرق باید در همه‌ی چیزهای دورِ آن باشد: ابزارهایی که به آن داده شده، پرامپت سیستمی، حلقه. به این برنامه‌ی دورِ مدل هارنس می‌گویند، مثلِ یراقِ اسب که نیروی حیوان را به کار می‌گیرد.

هارنس همه‌ی بخش‌های عامل است جز خودِ مدل. حلقه را می‌چرخاند، درخواست‌ها را می‌فرستد و تصمیم می‌گیرد نشست کی تمام شود. ابزارها را نگه می‌دارد و اجرا می‌کند. پرامپت سیستمی و شرحِ ابزارها را می‌نویسد. زمینه را می‌سازد: چه چیزی، به چه ترتیبی در هر درخواست برود، و وقتی پنجره پر شد چه چیزی فشرده شود. تصمیم می‌گیرد چه کاری مجاز است، کدام کار اجازه‌ی شما را لازم دارد و کدام بسته است. از راهِ صفحه با شما حرف می‌زند، و سابقه نگه می‌دارد تا بتوانید به نشست‌ها برگردید. یک تقسیمِ به‌دردبخور: مدل تصمیم می‌گیرد چه کند؛ هارنس تصمیم می‌گیرد چه چیزی مجاز است، انجامش می‌دهد، و به یاد می‌سپارد.

چون این‌همه چیز در هارنس است، یک مدل می‌تواند در یکی دستیارِ گفت‌وگو باشد، در دیگری عاملِ برنامه‌نویسی، و در سومی دستیارِ محتاطی که فقط یک پایگاهِ داده را می‌خواند. یک هارنس هم می‌تواند مدل‌های مختلفی را به کار ببرد: Claude Code به شما اجازه می‌دهد وسطِ کار بینِ مدلی سریع‌تر و ارزان‌تر و مدلی کندتر و قوی‌تر جابه‌جا شوید. هارنس تعیین می‌کند ابزارها کجا کار کنند: روی کامپیوترِ خودتان، با فایل‌ها و دسترسی‌های خودتان، یا در یک سندباکس، کامپیوتری جدا که عامل از آن به هیچ جای دیگر نمی‌رسد. برنامه‌نویس‌ها با Claude Agent SDK روی همین هارنس برنامه‌ی خودشان را می‌سازند.

وقتی عاملی ناامیدتان کرد، بپرسید کدام بخش خراب شد. گاهی قضاوتِ مدل است؛ اغلب هارنس: ابزاری که نیست، زمینه‌ای شلوغ، کاری که بسته شده، دستوری که هرگز ندیده. دستورها، تنظیمات و فایل‌های هارنستان را یاد بگیرید: با هر مدلی که انتخاب کنید همان‌طور کار می‌کنند.

متن گفتار

1. ۰:۰۰همان Claude در برنامه‌ی گوشی جواب می‌دهد، و در Claude Code. برنامه‌ی گوشی فقط با متن جواب می‌دهد. Claude Code فایل‌های پروژه‌تان را ویرایش می‌کند. پس فرق در مدل نیست.
2. ۰:۲۰در همه‌ی چیزهای دورِ آن است. به آن هارنس می‌گویند، مثلِ یراقِ اسب. حلقه را می‌چرخاند. ابزارها را نگه می‌دارد و اجرا می‌کند. پرامپت سیستمی را می‌نویسد. زمینه را می‌سازد. تصمیم می‌گیرد چه مجاز است. صفحه‌ای است که با آن کار می‌کنید. و نشست‌هایتان را نگه می‌دارد.
3. ۰:۵۰یک تقسیمِ به‌دردبخور. مدل تصمیم می‌گیرد چه کند. می‌خواهد چند فایلِ قدیمی را پاک کند. هارنس تصمیم می‌گیرد این کار مجاز است یا نه، شاید اول از شما می‌پرسد. انجامش می‌دهد. و به یاد می‌سپارد.
4. ۱:۱۸پس یک مدل در هارنس‌های مختلف خیلی متفاوت رفتار می‌کند. هارنسِ برنامه‌ی گفت‌وگو فقط می‌گذارد با متن جواب بدهد. هارنسِ عاملِ برنامه‌نویسی فایل، دستور و حلقه به آن می‌دهد. و یک هارنس می‌تواند مدل‌های مختلف را به کار ببرد. در Claude Code وسطِ کار عوضش می‌کنید.
5. ۱:۴۵هارنس تعیین می‌کند ابزارها کجا کار کنند. روی کامپیوترِ خودتان، با فایل‌ها و دسترسی‌های خودتان. یا در فضای ابری، در یک سندباکس، کامپیوترِ جدای خودش. برنامه‌نویس‌ها با Claude Agent SDK روی همین هارنس می‌سازند.
6. ۲:۰۸پس وقتی عاملی شکست خورد، بپرسید کدام بخش خراب شد. گاهی قضاوتِ مدل است. ولی اغلب هارنس است. ابزاری که نیست. زمینه‌ای شلوغ. کاری که بسته شده. دستوری که هرگز ندیده.
7. ۲:۳۰هارنستان را یاد بگیرید، دستورها و تنظیمات و فایل‌هایش را. با هر مدلی همان‌طور کار می‌کنند. و بدانید عاملتان کجا کار می‌کند.
8. ۲:۴۳عامل یعنی مدل، به‌اضافه‌ی هارنس.