Knaph

عمق ۱ · ۴۰ ثانیه

سی‌وچهار روز

دانشجوها حدس زدند پروژه‌شان ۳۴ روز طول می‌کشد. ۵۶ روز طول کشید، و بیش از نیمی حتی از بدترین حالتی که تصور کرده بودند هم دیرتر تمام کردند. خطای برنامه‌ریزی، چرا برنامه‌ها دیر می‌شوند، و نگاه از بیرون.

درباره‌ی این ویدیو

کاری را در نظر بگیرید که به‌زودی باید انجام بدهید، مثلِ مرتب کردنِ اتاق، یک تکلیف یا یک تعمیرِ کوچک، و بنویسید چقدر طول می‌کشد. بیشترِ آدم‌ها عددی می‌نویسند که به نظرشان صادقانه است، و بیشترشان بعداً می‌بینند کار بیشتر طول کشید. این حتی برای کسانی پیش می‌آید که می‌دانند کارِ قبلی‌شان هم دیر تمام شد.

در سالِ ۱۹۹۴ سه پژوهشگر، راجر بیولر، دیل گریفین و مایکل راس، از دانشجوهایی در کانادا پرسیدند پروژه‌ی پایانیِ بزرگشان چند روز طول می‌کشد. روی هم رفته حدود ۳۴ روز حدس زدند. پروژه‌ها حدود ۵۶ روز طول کشید، و کمتر از یک‌سوم دانشجوها تا روزی که خودشان گفته بودند کار را تمام کردند. پژوهشگرها حدسی هم برای وقتی خواستند که همه چیز تا جایی که ممکن است بد پیش برود. بیش از نیمی از دانشجوها حتی بعد از آن بدترین روز کار را تمام کردند. دنیل کانمن و آموس تورسکی در سالِ ۱۹۷۹ برای این اشتباه اسمی گذاشته بودند: خطای برنامه‌ریزی، یعنی این باور که برنامه‌ی خودمان همان‌طور که نوشته‌ایم پیش می‌رود، در حالی که برنامه‌های شبیهِ آن به‌ندرت این‌طور پیش می‌روند.

چرا؟ وقتی برنامه می‌ریزیم، کار را از درون و قدم به قدم تصور می‌کنیم، و هر قدم بی‌دردسر پیش می‌رود. چیزهایی را که در برنامه نیستند تصور نمی‌کنیم: یک سرماخوردگی، دوستی که کمک می‌خواهد، قطعه‌ای که پیدا نمی‌شود، فایلی که باز نمی‌شود. احتمالِ هر کدام به‌تنهایی کم است، اما تقریباً همیشه چندتایی‌شان پیش می‌آیند. کارشناس‌ها هم همین‌طورند. قرار بود ساختمانِ اپرای سیدنی در سالِ ۱۹۶۳ با هزینه‌ی حدود ۷ میلیون دلارِ استرالیا افتتاح شود. در سالِ ۱۹۷۳ افتتاح شد و حدود ۱۰۲ میلیون خرج برداشت.

عادتی که کمک می‌کند نگاه از بیرون است: به جای تصور کردنِ برنامه‌ی خودتان، بپرسید کارهایی مثلِ این، برای خودتان یا دیگران، واقعاً چقدر طول کشیدند، و به آن عدد بیشتر از برنامه اعتماد کنید. نوشتنِ حدس‌ها و مقایسه‌ی بعدی‌شان هم کمک می‌کند. این ویدیو همین ایده را در Knaph نشان می‌دهد.

این ویدیو عمق ۱ از «خطای برنامه‌ریزی» را نشان می‌دهد.

یادگیری خطای برنامه‌ریزی

متن گفتار

  1. ۰:۰۰این کار چقدر طول می‌کشد؟ بنویسش. بیشتر طول خواهد کشید.
  2. ۰:۰۵دانشجوها حدس زدند پروژه‌شان ۳۴ روز طول می‌کشد. ۵۶ روز طول کشید.
  3. ۰:۱۱بیش از نیمی حتی بعد از بدترین روزی که تصور کرده بودند تمام کردند.
  4. ۰:۱۷قدم‌ها را تصور می‌کنیم، نه سرماخوردگی و قطعه‌ی گم‌شده و فایلِ خراب را.
  5. ۰:۲۳اپرای سیدنی قرار بود ۱۹۶۳ با ۷ میلیون باز شود. ۱۹۷۳، با ۱۰۲ میلیون.
  6. ۰:۲۹پس بپرس کارهای مشابه واقعاً چقدر طول کشیدند، و به آن عدد اعتماد کن.
  7. ۰:۳۵برنامه‌ها قدم‌ها را می‌بینند، نه گرفتاری‌ها را.