آبِ سخت

آبِ زیرزمینی کمی از سنگ‌هایی را که از آن‌ها می‌گذرد در خود حل می‌کند، پس املاحِ حل‌شده دارد و همین املاح به آبِ آشامیدنی مزه می‌دهند. آبی که کلسیم و منیزیمِ زیادی دارد آبِ سخت است و جایی که زیرِ زمین سنگِ آهک و گچ زیاد است، مثلِ بسیاری از جاهای ایران، فراوان است. وقتی آبِ سخت را می‌جوشانیم، بخشی از کلسیمِ آن به شکلِ جامدی سفید ته‌نشین می‌شود و در کتری، سماور و لوله‌های آبِ گرم جِرم می‌سازد که انرژی را هدر می‌دهد. آبِ سخت با صابون هم کفِ کمی می‌کند. جِرم از خانواده‌ی سنگِ آهک است، پس اسیدهای خوراکی مثلِ سرکه و آب‌لیمو آن را حل می‌کنند.