عمق ۱ · ۴۵ ثانیه
گزینهای که از پیش تیک خورده
آخرین صفحهی یک بازیِ تازه روی گوشی، و دو خانه که از قبل تیک خوردهاند. بیشترِ آدمها «تمام» را میزنند. اثر پیشفرض، و طرحِ پساندازی که از کمتر از نیم به تقریباً ۹ از ۱۰ رسید.
درباره‌ی این ویدیو
دارید در یک بازیِ تازه روی گوشی‌تان ثبت‌نام می‌کنید و این آخرین صفحه است. بیشترِ آدمها همان اول «تمام» را میزنند. اما دو خانه از قبل تیک خورده بودند: یکی برایتان خبر و پیشنهادِ خرید می‌فرستد و دیگری اطلاعاتتان را به شرکت‌های دیگر می‌دهد. با زدنِ «تمام» هر دو سرِ جایشان ماندند. پس این انتخاب را چه کسی کرد: شما، یا کسی که آن خانه‌ها را تیک زده بود؟
تقریباً هر انتخابی گزینهای دارد که اگر کاری نکنید خودبه‌خود اتفاق می‌افتد: خانه‌ای که از قبل تیک خورده، تنظیمی که از قبل روشن است، طرحی که از قبل عضوش هستید. به این گزینه‌ی پیشفرض می‌گویند، و آدمها آن را خیلی بیشتر از وقتی نگه می‌دارند که باید خودشان انتخابش کنند. این اثر پیشفرض است. بریجیت مدریان و دنیس شی (۲۰۰۱) آن را در یک شرکتِ بزرگ در آمریکا دیدند که طرحِ پساندازی برای دورانِ پیریِ کارکنانش داشت. وقتی کارمندانِ تازه باید خودشان ثبت‌نام می‌کردند، کمتر از نیمی عضو شدند. وقتی خودبه‌خود عضو می‌شدند و هر وقت می‌خواستند با یک فرم بیرون می‌رفتند، تقریباً ۹ نفر از هر ۱۰ نفر ماندند. فقط نقطه‌ی شروع عوض شده بود.
سه دلیلِ خوب داریم که پیشفرض را نگه داریم: هیچ کاری نکردن راحت است، پیشفرض شبیهِ توصیه‌ی کسی است که بیشتر می‌داند، و عوض کردنش حسِ از دست دادن دارد. این دلیل‌ها اغلب بد نیستند، و پیشفرض می‌تواند به نفعمان هم باشد، مثلِ چاپگری که برای چاپِ دورو تنظیم شده. مشکل وقتی است که کسی که پیشفرض را گذاشته چیزی متفاوت با خواسته‌ی شما بخواهد.
کسی که پیشفرض را تعیین می‌کند بی‌صدا قدرت دارد. پیش از زدنِ «تمام» ببینید چه چیزهایی از قبل تیک خورده و بپرسید: اگر این خانه خالی بود، خودم تیکش می‌زدم؟ و وقتی برای دیگران چیزی را تنظیم می‌کنید، پیش‌فرضی بگذارید که فکر می‌کنید برایشان بهتر است، چون بیشترشان همان را نگه می‌دارند. این ویدیو اثر پیشفرض را در Knaph توضیح می‌دهد.
این ویدیو عمق ۱ از «اثر پیشفرض» را نشان می‌دهد.
یادگیری اثر پیشفرضمتن گفتار
- ۰:۰۰یک بازیِ تازه روی گوشی. آخرین صفحه. چیزی را عوض می‌کنی، یا «تمام» را می‌زنی؟
- ۰:۰۶دو خانه از قبل تیک خورده بودند. «تمام» هر دو را نگه داشت.
- ۰:۱۳آن‌چه اگر هیچ کاری نکنی اتفاق می‌افتد پیشفرض است. بیشترِ آدمها نگهش می‌دارند.
- ۰:۱۹وقتی باید ثبت‌نام می‌کردند، کمتر از نیمی. وقتی خودبه‌خود عضو شدند، تقریباً ۹ از ۱۰ ماندند.
- ۰:۲۶راحت است. شبیهِ توصیه است. و عوض کردنش حسِ باختن دارد.
- ۰:۳۲پیش از «تمام» بپرس، اگر خالی بود، تیکش می‌زدم؟
- ۰:۳۸هیچ کاری نکردن هم یک انتخاب است.