برنامه‌ی کتاب‌خوانی

درباره‌ی این ویدیو

مدرسه‌ای یک برنامه‌ی تازه‌ی کتاب‌خوانی را یک ترم به ۳۰ کودک می‌دهد. اول ترم یک آزمون خواندن می‌دهند و آخر ترم یکی دیگر، و هر ۳۰ نفر بهتر می‌خوانند. شرکت سازنده‌ی برنامه خوشحال است: برنامه کار می‌کند! اما واقعاً؟ کودکانی که به مدرسه می‌روند در طول یک ترم به هر حال در خواندن بهتر می‌شوند: سر کلاس، در خانه، روی تابلوها می‌خوانند. پرسش واقعی این نیست که بهتر شدند یا نه، بلکه این است که آیا بیشتر از وقتی که برنامه را نداشتند بهتر شدند، و پیشرفت به‌تنهایی نمی‌تواند جواب این را بدهد.

پس سال بعد مدرسه جور دیگری کار می‌کند. یک گروه از کودکان برنامه را می‌گیرد و گروهی دیگر، هم‌سن، در همان مدرسه و همان ترم، نمی‌گیرد. درس‌ها، معلم‌ها و آزمون‌ها یکسان‌اند. آخر ترم هر دو گروه بهتر شده‌اند، تقریباً دقیقاً به یک اندازه. برنامه تقریباً چیزی اضافه نکرد: بیشتر پیشرفت به هر حال پیش می‌آمد. به گروهی که چیزِ مورد آزمایش را نمی‌گیرد گروه کنترل می‌گویند و نشان می‌دهد «به هر حال» چه شکلی است. این همان آزمایش منصفانه است که روی آدم‌ها به کار رفته: تنها تغییر برنامه است.

خیلی چیزها خودبه‌خود بهتر می‌شوند: خواندن کودکان، گردن‌دردی که می‌رود، مغازه‌ای که بعد از تعطیلات خلوت شده. پس وقتی کسی می‌گوید «فلان کار را کردم و بعد اوضاع بهتر شد»، اولین پرسش این است: در مقایسه با چه؟ این ویدیو همراه درس «در مقایسه با چه؟» در دوره‌ی علم، سطح ۱ در Knaph است.

متن گفتار

1. ۰:۰۰سی کودک یک ترم با یک برنامه‌ی کتاب‌خوانی کار می‌کنند. همه بهتر می‌خوانند.
2. ۰:۰۵اما کودکان در طول یک ترم به هر حال بهتر می‌خوانند.
3. ۰:۱۱سال بعد، دو گروه. هم‌سن، همان مدرسه، همان ترم. فقط یکی برنامه را می‌گیرد.
4. ۰:۱۷هر دو بهتر می‌شوند، تقریباً به یک اندازه. برنامه تقریباً چیزی اضافه نکرد.
5. ۰:۲۳گردن‌درد، مغازه‌ی خلوت. خیلی چیزها خودبه‌خود بهتر می‌شوند.
6. ۰:۲۹گروه کنترل نشان می‌دهد به هر حال چه پیش می‌آمد.