پیامِ اولِ پنهان

درباره‌ی این ویدیو

لیلا یک مدلِ Claude را در دو جا به کار می‌برد: در یک برنامه‌ی گفت‌وگو، که درباره‌ی هر چیزی حرف می‌زند، و در چتِ پشتیبانیِ یک فروشگاه، که مؤدبانه جز سفارش‌ها و مرجوعی‌ها به هیچ چیز جواب نمی‌دهد و آخرش اسمِ فروشگاه را می‌آورد. یک مدل، دو شخصیت. این فرق از کجا می‌آید؟

مدل بینِ درخواست‌ها چیزی نگه نمی‌دارد و فقط آنچه را در درخواست است می‌بیند، پس فرق باید در خودِ درخواست باشد: چیزی که برنامه‌ی فروشگاه می‌فرستد و برنامه‌ی لیلا نمی‌فرستد. برنامه پیش از اولین پیامِ شما، پیامِ خودش را بالای درخواست می‌گذارد، در تک‌تکِ درخواست‌ها. به این پیامِ اولِ پنهان پرامپت سیستمی می‌گویند. معمولاً می‌گوید دستیار کیست، قاعده‌هایش چیست، چطور جواب بدهد، چند واقعیتِ به‌دردبخور مثلِ تاریخِ امروز، و چه ابزارهایی دارد.

پرامپت سیستمیِ یک عاملِ برنامه‌نویسی بلند است، اغلب چند هزار توکن. به مدل می‌گوید روی پروژه چطور کار کند: پیش از تغییرِ فایل آن را بخوان، تغییرها را کوچک نگه دار، نتیجه را بررسی کن، با دستورهایی که چیزی را پاک می‌کنند یا جایی می‌فرستند محتاط باش. بخشِ زیادی از رفتارِ عامل از همین‌جا می‌آید، و چون در هر درخواست هست، پیش از این‌که شما چیزی بنویسید بخشی از پنجره‌ی زمینه را گرفته.

مدل‌ها طوری آموزش دیده‌اند که پرامپت سیستمی را از پیام‌های شما مهم‌تر بدانند، و پیام‌های شما را از متنی که فقط از راه می‌رسد، مثلِ صفحه‌ای که عامل خوانده. این ترتیب از آموزش می‌آید، نه از یک قفل: متنی که زیرکانه نوشته شده گاهی می‌تواند مدل را از راه به در کند، پس پرامپت سیستمی دیوارِ امنیتی نیست.

شما هم می‌توانید به اولِ زمینه چیزی اضافه کنید: دستورهای سفارشی در برنامه‌های گفت‌وگو، و فایل‌های دستور که عامل‌ها اولِ هر نشست بارشان می‌کنند. کوتاه نگهشان دارید و فقط چیزی بنویسید که همیشه درست است: هر خط در هر درخواست توکن خرج می‌کند.

متن گفتار

1. ۰:۰۰یک مدل، در دو برنامه. در یکی برایتان شعر می‌گوید. در چتِ پشتیبانیِ یک فروشگاه، فقط از سفارش‌ها و مرجوعی‌ها حرف می‌زند. این فرق از کجا می‌آید؟
2. ۰:۲۰مدل بینِ درخواست‌ها چیزی نگه نمی‌دارد، و فقط آنچه را در درخواست است می‌بیند. پس اگر رفتارش فرق می‌کند، فرق در درخواست است. چیزی که شما هرگز ننوشته‌اید و نمی‌بینید، اول می‌آید.
3. ۰:۴۵این پیامِ اولِ پنهان، پرامپت سیستمی است. برنامه آن را می‌نویسد و اولِ هر درخواست، پیش از گفت‌وگو، می‌گذارد. دستیار کیست. قاعده‌هایش چیست. چطور جواب بدهد. واقعیت‌های به‌دردبخور، مثلِ تاریخِ امروز. و ابزارهایی که می‌تواند به کار ببرد.
4. ۱:۱۵پرامپت سیستمیِ یک عاملِ برنامه‌نویسی بلند است، اغلب چند هزار توکن. پیش از تغییرِ فایل آن را بخوان. تغییرها را کوچک نگه دار. نتیجه را بررسی کن. با دستورهایی که پاک می‌کنند یا می‌فرستند محتاط باش. بخشِ زیادی از رفتارِ عامل از این‌جا می‌آید، و پیش از این‌که چیزی بنویسید جا گرفته.
5. ۱:۴۰مدل‌ها آموزش دیده‌اند که پرامپت سیستمی را از پیام‌های شما مهم‌تر بدانند، و پیام‌های شما را از متنی که فقط از راه می‌رسد، مثلِ یک صفحه‌ی وب. ولی این ترتیب از آموزش می‌آید، نه از قفل. متنِ زیرکانه گاهی مدل را از راه به در می‌کند.
6. ۲:۰۵شما هم می‌توانید به اولِ زمینه چیزی اضافه کنید. برنامه‌های گفت‌وگو دستورهای سفارشی دارند. عامل‌ها اولِ هر نشست فایل‌های دستور را بار می‌کنند. متنی که هر بار اول می‌آید، همه‌ی بعدش را شکل می‌دهد.
7. ۲:۲۵چیزی را که همیشه درست است در دستورهای سفارشی بگذارید، و کوتاهش کنید. اگر برنامه‌ای کاری را نمی‌کند، اغلب به خاطرِ پرامپت سیستمی است، نه مدل. و هیچ‌وقت آن را دیوارِ امنیتی ندانید.
8. ۲:۴۳همان مدل. پیامِ اولِ دیگر.