هنوز نمی‌دانم

درباره‌ی این ویدیو

دو تیم آماده‌ی بازی فینال‌اند و دوستانتان می‌پرسند چه کسی می‌برد. یکی می‌گوید: «آبی‌ها، حتماً.» دیگری می‌گوید: «قرمزها، راحت.» هر دو تیم این فصل شش بازی برده‌اند و بهترین بازیکن‌هایشان را دارند. شما می‌گویید: «نمی‌دانم - هر کدام ممکن است ببرد.» دوستانتان می‌خندند. آیا «نمی‌دانم» جواب ضعیفی است؟

اغلب فکر می‌کنیم درباره‌ی هر ادعا دو گزینه داریم: باورش کنیم یا نه. در واقع سه گزینه هست: باورش کنیم، باور کنیم نادرست است، یا صبر کنیم. گزینه‌ی سوم نامی دارد، تعلیق داوری: باز گذاشتن پرسش، بی تصمیم، تا وقتی شواهد بیشتری برسد. معلق کردن چیزی یعنی آویزانش کنیم و مدتی همان‌جا بماند.

باید به اندازه‌ای مطمئن باشید که شاهد اجازه می‌دهد، و گاهی شاهد خیلی کم اجازه می‌دهد. وقتی شواهد ضعیف یا برابرند، مثل دو تیم با شش برد، انتخاب یک طرف یعنی بیشتر از شاهد مطمئن بودن. دوستی که گفت «آبی‌ها، حتماً» شاهد بهتری از شما نداشت؛ فقط این را نگفت. «هنوز» کلمه‌ی مهم است: تعلیق داوری دست کشیدن نیست، منتظر شاهد ماندن است، و بعد از فینال خواهید دانست. کسی که وقتی نمی‌داند می‌گوید «نمی‌دانم»، کسی است که وقتی می‌گوید «می‌دانم» می‌شود به او اعتماد کرد. این ویدیو همراه درس «ندانستن اشکالی ندارد» در دوره‌ی دانش، سطح ۱ در Knaph است.

متن گفتار

1. ۰:۰۰چه کسی فینال را می‌برد؟ هر دو تیم شش بازی بردند. می‌گویید نمی‌دانم.
2. ۰:۰۵سه گزینه هست. باورش کنید، باور کنید نادرست است، یا صبر کنید.
3. ۰:۱۱باز گذاشتن پرسش تا وقتی شواهد بیشتری برسد، تعلیق داوری است.
4. ۰:۱۷آبی‌ها، حتماً؟ انتخاب یک طرف یعنی بیشتر از شاهد مطمئن بودن.
5. ۰:۲۳هنوز نمی‌دانم. هنوز کلمه‌ی مهم است. بعد از فینال خواهید دانست.
6. ۰:۲۹گفتن نمی‌دانم، می‌دانمِ شما را باارزش‌تر می‌کند.