ده هزار سیم

درباره‌ی این ویدیو

لیلا می‌خواهد عاملش ابزار مدیریت پروژه‌ی تیمشان را بخواند: این هفته چه کارهایی موعد دارند و کدام‌هایشان مال اوست؟ عامل در حالت عادی این ابزار را نمی‌بیند. عامل با ابزارها کار می‌کند: هارنس به مدل می‌گوید چه ابزارهایی هست، مدل یک فراخوانیِ ابزار می‌نویسد و هارنس آن را اجرا می‌کند. پس کسی باید کدی بنویسد که با آن ابزار حرف بزند. اگر سازنده‌های هر عامل کد خودشان را بنویسند، ده عامل و هزار سرویس به ده هزار رابط نیاز دارند و هر تغییری در یک سرویس ده تا از آن‌ها را خراب می‌کند.

MCP، یعنی پروتکل زمینه‌ی مدل، یک راهِ توافق‌شده برای وصل کردنِ عامل‌ها به ابزارها و داده‌هاست. هر سرویس یک سرور MCP می‌نویسد که ابزارها (کارها)، منابع (داده‌هایی برای خواندن) و پرامپت‌ها را عرضه می‌کند، و هر عاملی که هارنسش MCP بلد است، یعنی کلاینت، می‌تواند از آن استفاده کند. Anthropic در نوامبر ۲۰۲۴ MCP را منتشر کرد و در دسامبر ۲۰۲۵ آن را به بنیادی زیر نظر بنیاد لینوکس سپرد، تا هیچ شرکتی به‌تنهایی صاحبش نباشد.

یک اتصال این‌طور پیش می‌رود. عامل از سرور فهرست ابزارهایش را می‌پرسد، با نام و توضیح و ورودی‌های هر کدام. مدل آن‌ها را مثل هر ابزار دیگری می‌بیند و وقتی یکی را فرا می‌خواند، هارنس فراخوانی را به سرور می‌دهد، سرور کار را انجام می‌دهد و نتیجه را برمی‌گرداند. نتیجه وارد زمینه می‌شود و حلقه ادامه پیدا می‌کند. برای مدل هیچ چیز تازه نیست: MCP فقط عوض می‌کند که چه کسی ابزار را می‌نویسد.

سرور یا روی رایانه‌ی خودتان اجرا می‌شود و از راه ورودی و خروجیِ استاندارد حرف می‌زند، یا روی وب است. در Claude Code یک تیم می‌تواند سرورهایش را در فایل .mcp.json در پروژه به اشتراک بگذارد. اما سرور کدِ کس دیگری است: سرورِ محلی با دسترسی‌های شما اجرا می‌شود، و هر چه هر سروری برگرداند مستقیم وارد زمینه‌ی عامل می‌شود. فقط آنچه را به کار می‌برید وصل کنید، سرورِ رسمی را ترجیح دهید و کمترین دسترسیِ لازم را به آن بدهید.

متن گفتار

1. ۰:۰۰لیلا می‌خواهد عاملش ابزار مدیریت کارهای تیم را بخواند. عامل در حالت عادی آن را نمی‌بیند. کسی باید کدی بنویسد که با آن حرف بزند. ولی چه کسی؟
2. ۰:۲۲اگر سازنده‌های هر عامل کد خودشان را بنویسند، ده عامل و هزار سرویس به ده هزار رابط نیاز دارند. و هر بار سرویسی عوض شود، این رابط‌ها خراب می‌شوند.
3. ۰:۴۶MCP، یعنی پروتکل زمینه‌ی مدل، یک راهِ توافق‌شده برای وصل شدن است. هر سرویس یک سرور MCP می‌نویسد و هر عاملی که MCP بلد است می‌تواند از آن استفاده کند.
4. ۱:۱۰وقتی عامل وصل می‌شود، اول از سرور می‌پرسد چه ابزارهایی دارد. سرور فهرستشان را می‌دهد. مدل یکی را فرا می‌خواند، سرور کار را انجام می‌دهد و نتیجه وارد زمینه می‌شود.
5. ۱:۴۰برای مدل هیچ چیز تازه نیست. مثل قبل توضیح ابزارها را می‌خواند و فراخوانیِ ابزار می‌نویسد. MCP فقط عوض می‌کند که چه کسی ابزار را می‌نویسد.
6. ۲:۰۰سرور می‌تواند روی رایانه‌ی شما باشد یا روی وب. یک تیم می‌تواند سرورهایش را در فایلی به نام mcp.json در پروژه به اشتراک بگذارد.
7. ۲:۲۰اما سرور کدِ کس دیگری است و هر چه برگرداند مستقیم وارد زمینه‌ی عامل می‌شود. فقط آنچه را به کار می‌برید وصل کنید، سرورِ رسمی را ترجیح دهید و کمترین دسترسیِ لازم را بدهید.
8. ۲:۴۰هر سرویس یک سرور، و همه‌ی عامل‌ها وصل می‌شوند.