هر نشست، از نو

درباره‌ی این ویدیو

دوشنبه به عاملتان می‌گویید گزارش‌ها کجا هستند، عددها را چطور بنویسد و به کدام پوشه هرگز دست نزند، و کارش را خوب انجام می‌دهد. سه‌شنبه نشستِ تازه‌ای باز می‌کنید و عامل کلِ کامپیوتر را دنبالِ گزارش‌ها می‌گردد، عدد را بی جداکننده‌ی هزارگان می‌نویسد و پیشنهاد می‌کند پوشه‌ی بایگانی را مرتب کند. چیزی خراب نشده؛ فقط هیچ‌وقت خبر نداشته.

مدلِ زبانی فقط در دوره‌ی آموزش چیز یاد می‌گیرد. بعد از آن عددهایش ثابت می‌مانند و میان دو درخواست هم چیزی نگه نمی‌دارد. پس در هر نشست فقط چیزی را می‌داند که در زمینه‌ی همان نشست است: دستورهای خودِ برنامه و پیامِ تازه‌ی شما. گفت‌وگوی دوشنبه آن‌جا نیست.

فایل دستورها یک فایلِ متنیِ ساده با یادداشت‌هایی درباره‌ی پروژه است که برنامه‌ی دورِ مدل، یعنی هارنس، در آغاز هر نشست می‌خواند و پیش از اولین پیامِ شما در زمینه می‌گذارد. در Claude Code اسمش CLAUDE.md است و می‌تواند در پوشه‌ی خانگیِ شما باشد (یادداشت‌های خودتان برای همه‌ی پروژه‌ها)، در پوشه‌ی پروژه (مشترک با تیم)، یا در یک زیرپوشه (که اولین بار که عامل در آن کار کند بارگذاری می‌شود). عامل‌های زیادی AGENTS.md را می‌خوانند، قالبی باز برای همین کار، و Claude Code هم اگر CLAUDE.md نباشد سراغِ آن می‌رود.

هر خطِ این فایل در هر درخواستِ هر نشست فرستاده می‌شود. پس هزینه‌ی توکن دارد، جای کار را تنگ می‌کند و توجهِ مدل را پخش می‌کند: ده خطِ دقیق بهتر از سیصد خطِ کلی دنبال می‌شوند، و راهنمای Claude Code پیشنهاد می‌کند هر فایل زیرِ حدودِ ۲۰۰ خط بماند. پس خط‌هایی بنویسید که بشود بررسی‌شان کرد، مثلِ فرمانی که باید اجرا شود یا پوشه‌ای که نباید تغییر کند، نه «کدِ خوب بنویس». و یادتان باشد که این فایل راهنماست، نه قفل: مدل معمولاً از آن پیروی می‌کند. این ویدیو فایل دستورها را در Knaph توضیح می‌دهد.

متن گفتار

1. ۰:۰۰دوشنبه. به عاملتان می‌گویید گزارش‌ها کجا هستند، عددها را چطور بنویسد و به چه چیزی دست نزند.
2. ۰:۰۷کارش را خوب انجام می‌دهد.
3. ۰:۱۰همه‌ی جواب‌هایش با حرف‌های شما جور است.
4. ۰:۱۸سه‌شنبه. نشستِ تازه‌ای باز می‌کنید.
5. ۰:۲۲کلِ کامپیوتر را دنبالِ گزارش‌ها می‌گردد، عدد را بی جداکننده می‌نویسد و می‌خواهد بایگانی را مرتب کند.
6. ۰:۳۰چیزی خراب نشده. فقط هیچ‌وقت خبر نداشته.
7. ۰:۳۶چرا؟ مدل فقط در دوره‌ی آموزش یاد می‌گیرد. بعد از آن عددهایش عوض نمی‌شوند.
8. ۰:۴۲پس سه‌شنبه فقط چیزی را می‌داند که در زمینه‌ی سه‌شنبه است: دستورهای برنامه و پیامِ تازه‌ی شما.
9. ۰:۴۹گفت‌وگوی دوشنبه آن‌جا نیست.
10. ۰:۵۲برای اینکه چیزی را در هر نشست بداند، باید در هر نشست در زمینه گذاشته شود.
11. ۰:۵۸پس یک بار آن را در فایلی بنویسید. فایل دستورها.
12. ۱:۰۳در آغاز هر نشست، هارنس آن را می‌خواند و پیش از اولین پیامِ شما در زمینه می‌گذارد.
13. ۱:۱۱دوشنبه، سه‌شنبه، چهارشنبه. هر نشست با همان یادداشت‌ها شروع می‌شود.
14. ۱:۱۶مدل پروژه‌ی شما را یاد نمی‌گیرد. هر بار از نو برایش گفته می‌شود.
15. ۱:۲۲در Claude Code اسمِ این فایل CLAUDE.md است.
16. ۱:۲۶در پوشه‌ی خانگی، یادداشت‌های خودتان برای همه‌ی پروژه‌ها.
17. ۱:۳۰در پوشه‌ی پروژه، یادداشت‌های پروژه، مشترک با تیم.
18. ۱:۳۴در زیرپوشه، وقتی عامل اولین بار آن‌جا کار کند.
19. ۱:۳۹عامل‌های زیادی هم AGENTS.md را می‌خوانند، قالبی باز برای همین کار.
20. ۱:۴۴اما هر خط در هر درخواستِ هر نشست فرستاده می‌شود.
21. ۱:۴۹فایلِ بلند هر بار هزینه‌ی توکن دارد و جای کار را تنگ می‌کند.
22. ۱:۵۵توجه را هم پخش می‌کند. ده خطِ دقیق بهتر از سیصد خطِ کلی دنبال می‌شوند.
23. ۲:۰۱راهنمای Claude Code پیشنهاد می‌کند هر فایل زیرِ حدودِ دویست خط بماند.
24. ۲:۰۸پس چه بنویسیم؟ خط‌هایی که بشود بررسی کرد.
25. ۲:۱۲نه «کدِ خوب بنویس»، بلکه فرمانی که بعد از ویرایشِ گزارش باید اجرا شود.
26. ۲:۱۸نه «با فایل‌ها مراقب باش»، بلکه پوشه‌ای که هرگز نباید تغییر کند.
27. ۲:۲۳و یادتان باشد که این فایل راهنماست، نه قفل. مدل معمولاً از آن پیروی می‌کند.
28. ۲:۲۸عامل پروژه‌ی شما را یاد نمی‌گیرد. هر نشست از نو برایش گفته می‌شود.