جوراب‌های قرمز

درباره‌ی این ویدیو

رزا در تیم فوتبال مدرسه بازی می‌کند و مطمئن است جوراب‌های قرمزش خوش‌شانسی می‌آورند. می‌گوید: «هر بار که می‌پوشمشان، می‌بریم.» برد سه بر هیچ مقابل تیم آن طرف شهر و گل دقیقه‌ی آخر فینال یادش است. دوستش تئو تمام فصل نتیجه‌های تیم را در دفترچه‌ای نوشته. با جوراب‌های قرمز تیم ۴ بازی برده و ۴ بازی باخته. با جوراب‌های دیگر هم ۴ برد و ۴ باخت. جوراب‌ها فرقی نکرده‌اند.

رزا دروغ نمی‌گوید و کم‌عقل هم نیست. بردها با جوراب قرمز با باورش جور بودند، پس مثل اثبات به نظر رسیدند و در ذهنش ماندند. باخت‌ها جور نبودند - «آن روز فقط بدشانسی آوردیم» - پس کمتر به چشمش آمدند و کم‌رنگ شدند. دیدن و به یاد سپردن شواهدی که با باورمان جور است، و ندیدن شواهدی که جور نیست، سوگیری تأییدی نام دارد. سوگیری کششی به یک سمت است، همیشه همان سمت، مثل توپی که روی میز کج همیشه به یک طرف می‌غلتد.

ذهن همه این کار را می‌کند: «همیشه وقتی حمامم تلفن زنگ می‌زند»، «همیشه وقتی عجله دارم اتوبوس دیر می‌آید». درمانش کاری است که تئو کرد: همه‌ی موردها را همان موقع بنویسید و هر چهار خانه را ببینید - برد و باخت، با جوراب و بی جوراب. و عمداً دنبال شاهدی بر ضد باورتان بگردید. این ویدیو همراه درس «آنچه انتظارش را دارید» در دوره‌ی دانش، سطح ۱ در Knaph است.

متن گفتار

1. ۰:۰۰رزا می‌گوید جوراب‌های قرمزش خوش‌شانسی می‌آورند. هر بار که می‌پوشدشان، می‌برند.
2. ۰:۰۵برد سه بر هیچ و گل دقیقه‌ی آخر یادش است. باخت‌ها کم‌رنگ می‌شوند.
3. ۰:۱۱تئو شمرده بود. جوراب قرمز، چهار برد، چهار باخت. جوراب‌های دیگر، همین.
4. ۰:۱۷دیدن آنچه با باورمان جور است و ندیدن بقیه، سوگیری تأییدی است.
5. ۰:۲۳همیشه وقتی حمامم تلفن زنگ می‌زند. واقعاً؟ همان موقع بشمارید.
6. ۰:۲۹همه‌ی موردها را بشمارید، نه فقط آن‌هایی که یادتان است.