جدول

درباره‌ی این ویدیو

نادیا جدول حل می‌کند. درباره‌ی ۳ افقی مطمئن نیست: «کار» است یا «کور»؟ بعد ۲ عمودی را حل می‌کند: «صدا». حرفِ آخرِ آن درست در خانه‌ی وسطِ ۳ افقی می‌نشیند: یک «ا». پس ۳ افقی باید «کار» باشد. کمی بعد، ۴ عمودی، «رود»، درست با «ر»ِ آخرِ «کار» جور درمی‌آید و اطمینانِ نادیا به «کار» باز بیشتر می‌شود. هیچ جوابی پی نیست. هر کدام را جواب‌هایی که از رویش می‌گذرند نگه می‌دارند.

این جوابِ اصلیِ دیگر به زنجیره‌ی دلیل‌هاست. می‌گوید لایه‌ی زیرینی در کار نیست: هر باور را با هم جور بودنش با باورهای دیگرتان نگه می‌دارد - با هم می‌خوانند، همدیگر را توضیح می‌دهند، و هیچ دوتایی با هم ناسازگار نیستند. هر چه بیشتر با هم جور باشند، دلیلِ هر کدام قوی‌تر است. به این دیدگاه انسجام‌گرایی می‌گویند. فیلسوفِ آمریکایی سوزان هاک در سالِ ۱۹۹۳ دلیل‌ها را به جدول تشبیه کرد: یک جواب وقتی خوب است که راهنمایش به آن اشاره کند و با جواب‌های دورش جور باشد.

فیلسوفِ اتریشی اوتو نویرات تصویرِ دیگری داشت. ما مثل ملوان‌هایی هستیم که باید کشتی‌شان را وسطِ دریا از نو بسازند. هیچ‌وقت نمی‌توانند کشتی را به اسکله ببرند و از پایین شروع کنند؛ هر بار یک تخته را عوض می‌کنند، در حالی که روی بقیه ایستاده‌اند. وقتی باوری تازه با بقیه جور نیست، همه‌چیز را دور نمی‌ریزیم؛ باوری را که از همه بدتر جور است عوض می‌کنیم.

پرسشِ سخت این است: یک رمانِ خوب کاملاً با خودش جور است، و یک دروغِ حساب‌شده هم می‌تواند جور باشد. پس با هم جور بودن نمی‌تواند همه‌چیز باشد؛ داستان باید به جهان هم وصل باشد. بیشترِ فیلسوف‌های امروز دو جواب را با هم ترکیب می‌کنند، و جدولِ هاک از اول هر دو را دارد: راهنماها از بیرون می‌آیند، جواب‌هایی که از روی هم می‌گذرند از درون. این ویدیو همراه درس «باورهایی که با هم جورند» در دوره‌ی دانش، سطح ۲ در Knaph است.

متن گفتار

1. ۰:۰۰جدولِ نادیا. سه افقی، کار یا کور؟ مطمئن نیست.
2. ۰:۰۵دو عمودی صداست. الفِ آخرش وسط می‌نشیند. پس کار است.
3. ۰:۱۱چهار عمودی، رود، هم جور است. هر جواب را بقیه نگه می‌دارند.
4. ۰:۱۷مثل ملوان‌هایی که کشتی را وسطِ دریا، تخته به تخته، از نو می‌سازند.
5. ۰:۲۳اما رمان هم با خودش جور است، دروغ هم. جور بودن کافی نیست.
6. ۰:۲۹باورها همدیگر را نگه می‌دارند، و باید به جهان وصل باشند.