قیچیِ بی‌نقص

درباره‌ی این ویدیو

یک نوار از فویلِ آشپزخانه بردارید و آن را نصف کنید. بعد یکی از نیمه‌ها را نصف کنید، و باز هم، و باز هم. بیشترِ آدم‌ها هفت یا هشت بار می‌توانند ببُرند و بعد تکه آن‌قدر کوچک می‌شود که دیگر نمی‌شود نگهش داشت. حالا فرض کنید قیچی و چشمی بی‌نقص داشتید. آیا می‌شد تا ابد برید، یا به تکه‌ای می‌رسیدید که دیگر بریده نمی‌شود؟ با قیچیِ بی‌نقص فقط حدودِ بیست بارِ دیگر لازم بود تا به یک اتمِ آلومینیم برسید: کوچک‌ترین تکه‌ای که هنوز آلومینیم است.

آدم‌ها خیلی پیش از آن‌که کسی بتواند بیازمایدش این را پرسیده بودند. حدودِ ۴۰۰ سال پیش از میلاد، در یونانِ باستان، دموکریتوس گفت که نمی‌شود تا ابد برید: آخرِ کار به تکه‌های ریزی می‌رسیم که بریده نمی‌شوند. او آن‌ها را اَتوموس نامید، یعنی بُریده‌نشدنی. بیش از دو هزار سال کسی نتوانست درستی یا نادرستیِ حرفش را ثابت کند. بعد در سالِ ۱۸۰۸ معلمی انگلیسی به نام جان دالتون نشان داد که رفتارِ مواد وقتی با هم ترکیب می‌شوند فقط وقتی معنا دارد که از تکه‌هایی ریز ساخته شده باشند که هر کدام وزنِ خودش را دارد. امروز به آن‌ها اتم می‌گوییم.

اتم‌ها حتی با بهترین ذره‌بین هم دیده نمی‌شوند. پهنای یک تار موی انسان حدودِ یک میلیون اتم است، و یک دانه‌ی نمک از همه‌ی دانه‌های شنِ یک ساحل بیشتر اتم دارد. همه‌چیز از اتم ساخته شده است: هوا، آبی که می‌نوشید، صندلی‌تان و بدنِ خودتان. یک ذره‌ی ریزِ آب گروهی از سه اتم است، یک اکسیژن و دو هیدروژن. این ویدیو همراهِ درسِ «باز هم نصفش کن» در شیمی، سطح ۱، در Knaph است.

متن گفتار

1. ۰:۰۰یک نوار فویل را نصف کن. باز هم. و باز هم. بعد از هفت هشت بار، قیچی دیگر نمی‌بُرد.
2. ۰:۱۱با قیچیِ بی‌نقص، حدودِ بیست بارِ دیگر به یک اتمِ آلومینیم می‌رسیدی.
3. ۰:۲۰حدودِ ۴۰۰ سال پیش از میلاد، دموکریتوس این تکه‌ها را اَتوموس نامید، یعنی بُریده‌نشدنی. در ۱۸۰۸ جان دالتون نشان داد که واقعی‌اند.
4. ۰:۲۸اتم‌ها خیلی ریزند. پهنای یک تار مو حدودِ یک میلیون اتم است.
5. ۰:۳۵یک ذره‌ی ریزِ آب سه اتم است. همه‌چیز از اتم است.
6. ۰:۴۱آن‌قدر ببُر تا آخرِ کار به یک اتم برسی.