ایستِ بازرسی

درباره‌ی این ویدیو

عاملی که می‌تواند اسمِ سیصد عکس را عوض کند، می‌تواند همه را پاک هم بکند. برای همین پیش از اجرای یک فرمان می‌ایستد و می‌پرسد: اجازه می‌دهید این فرمان اجرا شود؟ دیدنِ یک پوشه، اجرای تست‌ها، بررسیِ وضعیت: روزی چهل بار. بعد از چهل بار «بله»، احتمالاً به پاک کردنِ بایگانی هم «بله» می‌گویید. خطر در پرسیدن نیست؛ در این است که آن‌قدر زیاد بپرسد که دیگر نخوانید.

چه کسی می‌پرسد؟ مدل فقط درخواست را می‌نویسد. هر فراخوانیِ ابزار در راهش به کامپیوترِ شما از هارنس می‌گذرد، و آن‌جا بررسیِ اجازه تصمیم می‌گیرد: اجازه بدهد، اول از شما بپرسد، یا رد کند. مدل هر چیزی را می‌تواند بخواهد؛ فقط آنچه اجازه دارد انجام می‌شود. وقتی کاری رد شود، این به شکلِ نتیجه‌ی ابزار به مدل گفته می‌شود و معمولاً راهِ دیگری امتحان می‌کند یا از شما می‌پرسد چه کند. به کامپیوترتان دست نخورده.

دو چیز این بررسی را تنظیم می‌کنند. حالتِ اجازه می‌گوید عامل روی هم چقدر محتاط باشد. در Claude Code با Shift+Tab میانشان جابه‌جا می‌شوید: حالتِ پیش‌فرض پیش از ویرایش، فرمان و شبکه می‌پرسد؛ پذیرشِ ویرایش‌ها تغییرِ فایل‌ها را بی پرسش می‌گذارد؛ حالتِ برنامه‌ریزی فقط نگاه می‌کند؛ حالتِ خودکار هر کار را به بررسی‌کننده‌ای جدا می‌سپارد؛ و حالتِ همه چیز مجاز فقط جایش در سندباکسی دورریختنی است. قاعده‌ها دقیق‌اند: فهرست‌هایی از کارهایی که همیشه مجازند، همیشه پرسیده می‌شوند یا همیشه رد می‌شوند، در فایلِ تنظیمات. هر چه در هیچ فهرستی نباشد به حالت برمی‌گردد. اول فهرستِ رد بررسی می‌شود، بعد پرسش، بعد اجازه، و اولین فهرستی که جور شود تصمیم می‌گیرد؛ پس اگر قاعده‌ای همه‌ی فرمان‌های git را مجاز کند و قاعده‌ای دیگر git push را رد کند، push رد می‌شود.

سندباکس محدود می‌کند که یک کار، وقتی اجرا شد، به کجا برسد: یک فرمان کدام پوشه‌ها را ببیند و به شبکه دسترسی داشته باشد یا نه. کارهای روزمره را مجاز کنید، آنچه هرگز نباید رخ دهد را رد کنید، و هر پرسشی را که هنوز می‌آید بخوانید. این ویدیو اجازه‌های عامل را در Knaph توضیح می‌دهد.

متن گفتار

1. ۰:۰۰عاملتان می‌ایستد و می‌پرسد اجازه می‌دهید این فرمان اجرا شود؟ روزی چهل بار.
2. ۰:۰۶دیدنِ یک پوشه. اجرای تست‌ها. بررسیِ وضعیت.
3. ۰:۱۱بعد فرمانی که بایگانی را پاک می‌کند.
4. ۰:۱۴بعد از چهل بله، احتمالاً به این هم بله می‌گویید.
5. ۰:۱۸پس چه کسی می‌پرسد؟ مدل فقط درخواست را می‌نویسد.
6. ۰:۲۲هر فراخوانیِ ابزار در راهش به کامپیوترِ شما از هارنس می‌گذرد.
7. ۰:۲۸آن‌جا بررسیِ اجازه تصمیم می‌گیرد. اجازه، پرسیدن از شما، یا رد.
8. ۰:۳۳مدل هر چیزی را می‌تواند بخواهد. فقط آنچه اجازه دارد انجام می‌شود.
9. ۰:۴۰فرض کنید می‌خواهد کد را push کند.
10. ۰:۴۴بررسی ردش می‌کند. به کامپیوترتان دست نخورد.
11. ۰:۴۸رد شدن به شکلِ نتیجه‌ی ابزار به مدل برمی‌گردد.
12. ۰:۵۲پس راهِ دیگری امتحان می‌کند، یا از شما می‌پرسد چه کند.
13. ۰:۵۷این ایستِ بازرسی دو جور تنظیم می‌شود.
14. ۱:۰۲اول، حالت. اینکه عامل روی هم چقدر محتاط باشد.
15. ۱:۰۶پیش‌فرض پیش از ویرایش، فرمان و شبکه می‌پرسد.
16. ۱:۱۰پذیرشِ ویرایش‌ها تغییرِ فایل را می‌گذارد. فرمان‌ها هنوز می‌پرسند.
17. ۱:۱۴برنامه‌ریزی نگاه می‌کند و چیزی را تغییر نمی‌دهد.
18. ۱:۱۸خودکار هر کار را به بررسی‌کننده‌ای جدا می‌سپارد.
19. ۱:۲۲و همه چیز مجاز. فقط در سندباکس.
20. ۱:۲۶دوم، قاعده‌ها. فهرستی از آنچه همیشه مجاز است، پرسیده می‌شود یا رد می‌شود.
21. ۱:۳۱تست‌ها و بررسیِ وضعیت را مجاز کنید. بی پرسش انجام می‌شوند.
22. ۱:۳۶خواندنِ فایلِ رمزها و push کردنِ کد را رد کنید.
23. ۱:۴۰هر چه در هیچ فهرستی نباشد به حالت برمی‌گردد. معمولاً، پرسیدن.
24. ۱:۴۶در Claude Code این‌ها در یک فایلِ تنظیمات هستند.
25. ۱:۵۲نکته این‌جاست. یک قاعده همه‌ی فرمان‌های git را مجاز می‌کند.
26. ۱:۵۶یکی دیگر git push را رد می‌کند.
27. ۱:۵۹اول رد بررسی می‌شود، بعد پرسش، بعد اجازه.
28. ۲:۰۳اولین فهرستی که جور شود تصمیم می‌گیرد. پس push رد می‌شود.
29. ۲:۰۸چیزی را که می‌خواستید ممنوع کنید، تصادفاً مجاز نمی‌کنید.
30. ۲:۱۴قاعده‌ها تعیین می‌کنند چه اجرا شود. سندباکس تعیین می‌کند به کجا برسد.
31. ۲:۱۹فرمان کدام پوشه‌ها را ببیند و به شبکه دسترسی داشته باشد یا نه.
32. ۲:۲۴حتی اگر فرمانی رد نشود، به بیرون دست نمی‌رسد.
33. ۲:۲۸تنها جای حالتِ همه چیز مجاز همین است. سندباکسی دورریختنی.
34. ۲:۳۴پس کارهای روزمره را مجاز کنید و کارهای خطرناک را رد کنید.
35. ۲:۳۹پرسش‌هایی که هنوز می‌آیند کم‌اند.
36. ۲:۴۲و ارزشِ خواندن دارند. همه را بخوانید.
37. ۲:۵۰مدل هر چیزی را می‌خواهد. هارنس تصمیم می‌گیرد.