عمق ۱ · ۱۷۴ ثانیه
یادداشتی در یک فایل
یک هفته بعد، در نشستی تازه، عامل چیزی را که یک بار گفته بودید یادش هست. مدل هیچ چیز به یاد نمیآورد، پس کجا نگه داشته شده؟ حافظهی عامل چطور کار میکند و چرا یادداشتهایش ارزشِ خواندن دارند.
درباره‌ی این ویدیو
هفته‌ی پیش فقط یک بار گفتید که مدیرتان دوست دارد جدیدترین ماه سمتِ چپِ نمودار باشد. این هفته، در نشستی کاملاً تازه، عامل بی آنکه چیزی بگویید نمودار را همان‌طور می‌کشد، در حالی که این را هیچ‌وقت در فایل دستورها ننوشته بودید. پس چه کسی یادش بوده؟
مدل نبوده: میان دو درخواست هیچ چیز نگه نمی‌دارد. زمینه‌ی این نشست هم نبوده: خالی شروع شده. این حرف جایی نوشته شده بود، در فایلی روی کامپیوتر. حافظهی عامل همین است: یادداشت‌هایی که عامل در یک نشست در فایل‌ها می‌نویسد و در نشست‌های بعد دوباره می‌خواند. این کار دو گام دارد. وقتی کار می‌کنید، عامل متوجهِ چیزی می‌شود که ارزشِ نگه داشتن دارد و با یک ابزارِ معمولیِ فایل یادداشتی کوتاه ذخیره میکند؛ یک کارِ دیگر که معمولاً می‌بینیدش. در آغاز نشستِ بعد، هارنس حافظه را در زمینه می‌گذارد، درست مثلِ فایل دستورها.
یادداشت‌های یک سال پنجره‌ی زمینه را پر می‌کنند، برای همین حافظه معمولاً دو لایه دارد: یک فهرستِ کوتاه، هر یادداشت یک خط، که در هر نشست بارگذاری می‌شود (Claude Code حدودِ ۲۰۰ خطِ اولِ فهرستِ حافظه را بارگذاری میکند)، و خودِ یادداشت‌ها، که فقط وقتی خطی به کار مربوط به نظر برسد باز می‌شوند.
حافظه و فایل دستورها هر دو متن‌اند و در آغاز هر نشست بارگذاری می‌شوند. فرقشان در این است که چه کسی می‌نویسدشان. فایل دستورها را خودتان عمداً می‌نویسید؛ حافظه را عامل از برداشتِ خودش می‌نویسد. ممکن است اشتباه بفهمد (نمودارِ آبی، وقتی منظورتان فقط همان یک بار بود) و یادداشت‌ها کهنه هم می‌شوند. چون حافظه در هر نشست بارگذاری می‌شود، یادداشتِ غلط اشتباهی است که با اطمینان تکرار می‌شود، تا کسی درستش کند. اما متنِ ساده است: در Claude Code فرمانِ memory هم فایل‌های دستور و هم حافظهی عامل را نشان می‌دهد، تا یادداشت‌ها را بخوانید، درست کنید و پاک کنید. این ویدیو حافظهی عامل را در Knaph توضیح می‌دهد.
این ویدیو عمق ۱ از «حافظهی عامل» را نشان می‌دهد.
یادگیری حافظهی عاملمتن گفتار
- ۰:۰۰هفته‌ی پیش فقط یک بار گفتید که مدیرتان جدیدترین ماه را سمتِ چپ می‌خواهد.
- ۰:۰۷این هفته، در نشستی کاملاً تازه، عامل بی آنکه چیزی بگویید نمودار را همان‌طور می‌کشد.
- ۰:۱۳این را هیچ‌وقت در فایل دستورها ننوشته بودید. پس چه کسی یادش بود؟
- ۰:۱۸مدل نبود. میان دو درخواست چیزی نگه نمی‌دارد.
- ۰:۲۳زمینه‌ی این نشست هم نبود. خالی شروع شد.
- ۰:۲۸پس باید جایی نوشته شده باشد. در فایلی، روی کامپیوتر.
- ۰:۳۸گامِ اول، نوشتن.
- ۰:۴۱وقتی کار می‌کنید، عامل چیزی می‌بیند که ارزشِ نگه داشتن دارد.
- ۰:۴۵با یک ابزارِ معمولیِ فایل یادداشتی کوتاه ذخیره میکند. یک کارِ دیگر، که معمولاً می‌بینیدش.
- ۰:۵۲مدیر، جدیدترین ماه سمتِ چپ.
- ۰:۵۶یادداشت بعد از تمام شدنِ نشست روی کامپیوتر می‌ماند.
- ۱:۰۲گامِ دوم، خواندن.
- ۱:۰۵در آغاز نشستِ بعد، هارنس حافظه را در زمینه می‌گذارد، درست مثلِ فایل دستورها.
- ۱:۱۳پس مدل هنوز چیزی به یاد نمیآورد. فایل یادش هست.
- ۱:۱۷حافظهی عامل همین است. یادداشت‌هایی در فایل‌ها.
- ۱:۲۲اما یادداشت‌های یک سال پنجره را پر می‌کنند. برای همین حافظه دو لایه دارد.
- ۱:۲۸یک فهرستِ کوتاه، هر یادداشت یک خط، در هر نشست بارگذاری می‌شود.
- ۱:۳۳Claude Code حدودِ دویست خطِ اولِ آن را بارگذاری میکند.
- ۱:۳۷خودِ یادداشت‌ها فقط وقتی باز می‌شوند که خطی به کار مربوط باشد.
- ۱:۴۲مثلِ فهرستِ مطالبِ کتاب، و فصل‌هایش.
- ۱:۴۶پس حافظه چه فرقی با فایل دستورها دارد؟
- ۱:۵۰فایل دستورها را خودتان عمداً می‌نویسید. هر خطش را خودتان انتخاب کرده‌اید.
- ۱:۵۵حافظه را عامل می‌نویسد، از برداشتی که همان لحظه داشته.
- ۲:۰۰هر دو در هر نشست بارگذاری می‌شوند.
- ۲:۰۴و عامل ممکن است اشتباه بفهمد.
- ۲:۰۷یک بار نمودارِ آبی خواستید. می‌نویسد نمودارها همیشه آبی باشند.
- ۲:۱۲حالا هر نشست آن یادداشت را بارگذاری میکند و باورش میکند.
- ۲:۱۶یادداشتِ غلط اشتباهی یک‌باره نیست. اشتباهی است که با اطمینان تکرار می‌شود، تا کسی درستش کند.
- ۲:۲۴خبرِ خوب اینکه حافظه متنِ ساده است.
- ۲:۲۷بازش کنید، بخوانید، غلط را درست کنید و کهنه را پاک کنید.
- ۲:۳۲در Claude Code فرمانِ memory هم فایل‌های دستور و هم حافظه را نشان می‌دهد.
- ۲:۳۷و فقط در گفت‌وگو درستش نکنید. فردا همان یادداشتِ قدیمی دوباره بارگذاری می‌شود.
- ۲:۴۴مدل چیزی به یاد نمیآورد. فایل‌ها به یاد می‌آورند. پس بخوانیدشان.