ترازویی که چیزی رویش نیست

درباره‌ی این ویدیو

پیک‌نیک کلاس ساعت دوازده است. ساعت یازده آسمان روی پارک خاکستری تیره است، باد سرد می‌وزد و برنامه‌ی هواشناسی می‌گوید «باران شدید از ساعت ۱۱:۳۰». علی تمام هفته منتظر این پیک‌نیک بوده. می‌گوید: «باران نمی‌آید. ابرها می‌روند. فقط می‌دانم.» آیا علی می‌داند؟

علی خیلی دلش می‌خواهد باران نیاید، و همین خواستن باورش را می‌کشد. باور کردن چیزی چون دلمان می‌خواهد درست باشد را آرزواندیشی می‌گویند. آزمون درس «دلیل خوب» آن را می‌گیرد: اگر باور نادرست بود، این دلیل باز هم بود؟ اگر قرار بود باران بیاید، علی همان‌قدر پیک‌نیک خشک می‌خواست، پس آرزویش چیزی درباره‌ی هوا به او نمی‌گوید. ترازویی را تصور کنید: یک طرف ابرهای تیره، باد سرد و پیش‌بینی؛ طرف دیگر اینکه علی چقدر پیک‌نیک خشک می‌خواهد. خواستن وزنی ندارد، پس هر قدر هم بخواهد، ترازو تکان نمی‌خورد.

ترس هم همین‌طور کار می‌کند. کسی که از پرواز می‌ترسد ممکن است با هر تکان هواپیما باور کند که دارد سقوط می‌کند؛ کسی که نگران امتحان است ممکن است پیش از دیدن نمره مطمئن باشد که رد شده. آرزواندیشی از درون مثل دانستن حس می‌شود، پس بپرسید: اگر برایم فرقی نمی‌کرد، باز هم این را باور می‌کردم؟ غریبه‌ای که پیک‌نیکی ندارد و به همین ابرها نگاه می‌کند، منتظر باران است. هر قدر می‌خواهید امیدوار باشید، و چتر هم بردارید. این ویدیو همراه درس «باور کردنِ آنچه می‌خواهید» در دوره‌ی دانش، سطح ۱ در Knaph است.

متن گفتار

1. ۰:۰۰ابرهای تیره. پیش‌بینی باران شدید. علی می‌گوید باران نمی‌آید، فقط می‌دانم.
2. ۰:۰۵باور کردن چیزی چون دلمان می‌خواهد درست باشد، آرزواندیشی است.
3. ۰:۱۱شواهد را روی ترازو بگذارید. خواستن علی را هم اضافه کنید. چیزی تکان نمی‌خورد.
4. ۰:۱۷ترس هم همین‌طور است. نخواستن چیزی هم همان‌قدر باور را می‌کشد.
5. ۰:۲۳بپرسید، اگر برایم فرقی نمی‌کرد، باز هم این را باور می‌کردم؟
6. ۰:۲۹هر قدر می‌خواهید امیدوار باشید، و آنچه شواهد می‌گویند را باور کنید.