خانه‌های قدیمی

درباره‌ی این ویدیو

پدربزرگ و نور در بخش قدیمی شهر قدم می‌زنند. پدربزرگ می‌گوید: «این خانه‌ها را ببین. دویست سال عمر دارند و هنوز محکم سر پا هستند. آن زمان واقعاً بلد بودند خانه بسازند.» همه‌ی خانه‌های قدیمی این خیابان محکم و زیبایند. آیا حق با پدربزرگ است؟

شاهد او واقعی است: خانه‌های قدیمی‌ای که می‌بیند خوب ساخته شده‌اند. اما فکر کنید کدام خانه‌های قدیمی هنوز هستند که دیده شوند. دویست سال پیش هم مردم خانه‌ی خوب و بد می‌ساختند، درست مثل امروز. خانه‌های بدساخت ترک برداشتند، چکه کردند و خیلی وقت پیش فرو ریختند، و بعضی را هم خراب کردند تا جا برای چیز دیگری باز شود. فقط محکم‌ترین‌ها ماندند. پس خانه‌های قدیمی نمونه‌ی منصفانه‌ای از خانه‌های قدیمی نیستند؛ بازمانده‌اند، و مقایسه‌شان با همه‌ی خانه‌های تازه، خوب و بد با هم، گذشته را بهتر از آنچه بود نشان می‌دهد.

نگاه کردن فقط به نمونه‌هایی که ماندند یا موفق شدند و فراموش کردن آن‌هایی که نماندند، سوگیری بازماندگی نام دارد. فرقش با سوگیری تأییدی این است که شاهد گمشده را ما فراموش نکرده‌ایم - دیگر وجود ندارد که دیده شود. در قصه‌های موفقیت زیاد پیش می‌آید: برای هر گروه موسیقی‌ای که از یک پارکینگ شروع کرد و مشهور شد، هزاران گروه همان‌قدر زحمت کشیدند و کسی اسمشان را نشنید. پیش از نتیجه گرفتن از چند نمونه، بپرسید بر سر آن‌هایی که نمی‌بینید چه آمده. این ویدیو همراه درس «آن‌هایی که نمی‌بینید» در دوره‌ی دانش، سطح ۱ در Knaph است.

متن گفتار

1. ۰:۰۰خانه‌های دویست‌ساله، همه هنوز محکم. پدربزرگ می‌گوید آن زمان بلد بودند بسازند.
2. ۰:۰۵اما دویست سال پیش هم مردم خانه‌ی خوب و بد می‌ساختند.
3. ۰:۱۱بدها خیلی وقت پیش فرو ریختند. فقط محکم‌ترین‌ها ماندند که دیده شوند.
4. ۰:۱۷یک گروه موسیقی مشهور شد. هزاران گروه دیگر همان‌قدر زحمت کشیدند. اسمشان را نشنیدید.
5. ۰:۲۳پیش از نتیجه گرفتن بپرسید بر سر آن‌هایی که نمی‌بینید چه آمده.
6. ۰:۲۹آن‌هایی که نمی‌بینید هم بخشی از قصه بودند.