شناختنِ کانی‌ها

کانی‌شناس‌ها کانی‌ها را از روی چند ویژگی با هم می‌شناسند. رنگ اولین نشانه است اما اغلب گمراه می‌کند: یک کانی می‌تواند رنگ‌های گوناگون داشته باشد و پیریت شبیهِ طلاست. رنگِ خاکه، یعنی رنگِ پودرِ کانی روی کاشیِ بی‌لعاب، مطمئن‌تر است: هماتیت ممکن است سیاه به نظر برسد، اما خاکه‌اش همیشه سرخِ قهوه‌ای است. جلا (فلزی، شیشه‌ای، کدر) و شکلِ بلور (مکعب‌های هالیت، ستون‌های شش‌پهلوی کوارتز، ورقه‌های نازکِ میکا) هم کمک می‌کنند. سختی را با خراشیدن می‌سنجند، چون هر کانی کانی‌های نرم‌تر از خودش را می‌خراشد، و با مقیاسِ ده‌پله‌ایِ موس، از تالک (۱) تا الماس (۱۰)، مقایسه می‌کنند؛ ناخن حدودِ ۲٫۵ است، سکه‌ی مسی ۳٫۵ و شیشه و میخِ فولادی ۵٫۵. کلسیت با اسیدِ رقیق کف می‌کند و کربن‌دی‌اکسید بیرون می‌دهد.