شیری در پارک

درباره‌ی این ویدیو

دوستتان دوان‌دوان می‌آید: «همین الان توی پارک یک سگ دیدم!» فوراً باور می‌کنید. فردایش: «همین الان توی پارک یک شیر دیدم!» این بار باور نمی‌کنید، دست‌کم نه فوراً. اما همان دوست است، همان پارک و همان جور شاهد: حرف او. چرا یکی را باور می‌کنیم و دیگری را نه؟

فرق در دوستتان نیست. در همه‌ی چیزهای دیگری است که می‌دانید. هر روز در پارک‌ها سگ می‌گردانند، پس سگ با همه‌ی آن جور است. شیرها در آفریقا، باغ‌وحش و فیلم‌ها زندگی می‌کنند، نه در پارک محله، پس شیر با همه‌ی آن ناجور است. پس بپرسید کدام محتمل‌تر است: شیر، یا اشتباه؟ سگ زرد بزرگی که از دور دیده شده، یک مجسمه، یک شوخی - همه‌ی این‌ها خیلی بیشتر از فرار شیر به پارک پیش می‌آیند. حرف دوستتان برای غلبه بر احتمال کوچک اشتباه درباره‌ی سگ کافی است. برای غلبه بر همه‌ی آنچه درباره‌ی شیرها می‌دانید کافی نیست.

قاعده ساده است: ادعا هر چه عجیب‌تر، شاهد بیشتری لازم دارد. این یعنی چیزهای عجیب هیچ‌وقت درست نیستند؟ نه. اگر واقعاً شیری فرار کرده بود، شواهد خیلی بیشتری بود: خبرها، پلیسی که به مردم می‌گوید در خانه بمانند، باغ‌وحشی که می‌گوید شیری گم شده، آدم‌های زیادی که دیده‌اندش. تا آن موقع، جواب معقول یک «واقعاً؟ نشانم بده» دوستانه است. این ویدیو همراه درس «ادعای بزرگ، شاهد بزرگ می‌خواهد» در دوره‌ی دانش، سطح ۱ در Knaph است.

متن گفتار

1. ۰:۰۰توی پارک سگ دیدم! باور می‌کنید. توی پارک شیر دیدم! هوم.
2. ۰:۰۵همان دوست، همان پارک. فرق در همه‌ی چیزهایی است که درباره‌ی شیرها می‌دانید.
3. ۰:۱۱کدام محتمل‌تر است، شیر یا اشتباه؟ سگی بزرگ از دور. یک مجسمه. یک شوخی.
4. ۰:۱۷ادعا هر چه عجیب‌تر، شاهد بیشتری می‌خواهد.
5. ۰:۲۳شیر واقعی در خبرها بود. پلیس هشدار می‌داد. باغ‌وحش هم می‌گفت.
6. ۰:۲۹ادعای بزرگ ناممکن نیست. فقط شاهد بزرگ می‌خواهد.