چرخه‌ی کربن

کربن هیچ‌وقت تمام نمی‌شود؛ بی‌پایان میانِ انباره‌ها جابه‌جا می‌شود: هوا (به شکلِ کربن‌دی‌اکسید)، جانداران، اقیانوس‌ها و سنگ‌هایی مثلِ سنگِ آهک و سوخت‌های فسیلی. فتوسنتز کربن‌دی‌اکسید را از هوا به گیاهان می‌برد؛ خوردن آن را به جانوران می‌رساند؛ تنفس، تجزیه و سوختن آن را به هوا برمی‌گردانند؛ و بقایایی که میلیون‌ها سال مدفون بمانند به زغال‌سنگ، نفت و گاز تبدیل می‌شوند. هزاران سال آنچه به هوا می‌رفت و از آن بیرون می‌آمد تقریباً برابر بود. سوزاندنِ سوخت‌های فسیلی و بریدنِ جنگل‌ها این توازن را به هم زده و کربن‌دی‌اکسیدِ هوا را از حدودِ ۲۸۰ به بیش از ۴۲۰ بخش در میلیون رسانده است.